Zoals beloofd hier weer een berichtje vanuit HH. Vandaag (woensdag) de dag dat we een afspraak hebben bij de FD engine 54, ladder 4 (tesamen heet dit batalion 9).
Om zeven uur opgestaan, gedoucht en daarna een lekker ontbijt genomen voor we aan onze tocht naar Manhatten beginnen. Voor we weggaan heb ik eerst nog even naar me maatje Jos gebeld want die is maandag geopereert aan een dubbele nekhernia en ik wilde weten hoe het met hem ging. Gelukkig is alles goed verlopen en moet hij weer gaan aansterken.
Vanuit het hotel de shuttle genomen naar de bushalte en op de bus lijn 164 naar de bushalte op Manhatten. Het is vandaag erg warm en druk en de bustrip duurt 30 minuten. Vanuit het busstation is het 15 minuten lopen op de 8th av. en ineens zegt Joke " kijk Ruud, ze gaan net uit". Met volle verbazing zeg ik nog van "waar zie je ze dan?" bleek ik al in de deuropening te staan van de kazerne. Met gillende en loeiende sirenes gaat de ladder 4 de straat op samen met de auto van de chief. Het bleek dat de engine 54 er al uit was. De deuren gingen dicht en daar stonden we dan.
Ja dat is het risico hier in NY. Even een blokje om om te kijken of we ze ergens zien staan maar dat was niet het geval. Dan maar even wachten en kijken of we het FDNY memorialplace kunnen vinden, we lopen de hoek om en daar was het al. Wat is Google Earth toch makkelijk als je van te voren alles al hebt bekeken en je kan het in werkelijkheid ook kunt plaatsen. Even lekker in de schaduw en in de wind want ik zweette me gek. Na tien minuten kwam er een andere truck, Engine 76 de kazerne bemannen (klinkt als kazernebezetting bij ons). Ik ging naar de chief en stelde me voor en raakte aan de praat met een jonge brandweerman die net terug was uit Aruba (huwelijksreis). Na een half uurtje kwam batalion 9 terug en gaf ik de email die ik van Rob T. had gehad aan de chief. Hij verontschuldigde zich een beetje want hij was een invaller omdat de eigenlijke chief ziek was. Hij wist wel dat er iemand zou komen maar wist niet het fijne ervan. De bevelvoerder van de 54 kwam naar me toe en zei dat ik overal foto' s mocht maken en overal alles mocht bekijken.
Ik overhandigde eerst het beeldje en de herdenkingsplaat en hij was zeer vereert en voelde zich een beetje opgelaten. Al begeep ik dat op dat moment niet helemaal maar het werd me later duidelijk maar dat leg ik later wel uit omdat dit erg moeilijk is op te schrijven. Het beeldje werd op de desk gezet van de chief die ziek was en het herinneringsplaatje zou worden opgehangen in de TV kamer. De TV kamer in Amerika is een plek waar ze ontzettend veel zitten dus een goede plek voor ons plaatje.
Om een heel lang verhaal kort te maken, we hebben er 2,5 uur gezeten en in die tijd zijn ze naar vijf verschillende oproepen geweest. Batalion 9 heeft gemiddeld 3000 (drieduizend) oproepen per jaar. Ik heb de mannen zelf dus niet veel kunnen spreken.
Wie we wel de gehele tijd hebben kunnen spreken waren twee mannen die gepensioneerd zijn maar nu de kazernes langs gaan om met de mensen te spreken die 9-11 hebben meegemaakt. Het waren een soort psychiaters die ons ontzettend veel hebben verteld en ik kreeg regelmatig kippenvel en zelfs een keer een brok in me strot. De dingen die we gehoort hebben vertel ik wel in levende lijve want dat kan ik niet op papier zetten.
Toen bleek dat batalion 9 nog wel even weg zou blijven vroeg de oud brandweerman of hij ons bij een ander firestation kon afzetten. Hier zijden wij geen nee tegen en zo belande we bij de kazerne van Rescue 1. Dit is een groep mensen die rijden in een "flying toolbox" (HV) zoals ze dat zelf noemen. Zij zijn de mensen die zich hebben gespecialiseerd in allerlei taken waar de normale brandweerman stopt zoals o.a. duiken, stutten en schoren, lijken bergen en ingesloten brandweermensen bevrijden. Hier hebben we nog een uurtje rondgehangen en het voertuig bekekenen.
Zo even genoeg brandweer en terug naar het hotel, even lekker zwemmen, eten en een lekkere borrel drinken. Het door ons geplande ritje naar Washington gaat niet door want we hebben tijd tekort. We zijn hier nog niet uitgekeken. Morgen gaan we varen en als we tijd hebben naar Central Park.
De volledige verhalen komen wel als we thuis zijn.
Even samengevat; een fantastische dag die meer heeft gebracht dan waar ik op gehoopt had. Rob T. bedankt en je shirt hebben we. En even dit: New Yorkers zijn fantastische mensen.
Zo ik heb weer genoeg geschreven en zie jullie snel.
Ruud en Joke.
Om zeven uur opgestaan, gedoucht en daarna een lekker ontbijt genomen voor we aan onze tocht naar Manhatten beginnen. Voor we weggaan heb ik eerst nog even naar me maatje Jos gebeld want die is maandag geopereert aan een dubbele nekhernia en ik wilde weten hoe het met hem ging. Gelukkig is alles goed verlopen en moet hij weer gaan aansterken.
Vanuit het hotel de shuttle genomen naar de bushalte en op de bus lijn 164 naar de bushalte op Manhatten. Het is vandaag erg warm en druk en de bustrip duurt 30 minuten. Vanuit het busstation is het 15 minuten lopen op de 8th av. en ineens zegt Joke " kijk Ruud, ze gaan net uit". Met volle verbazing zeg ik nog van "waar zie je ze dan?" bleek ik al in de deuropening te staan van de kazerne. Met gillende en loeiende sirenes gaat de ladder 4 de straat op samen met de auto van de chief. Het bleek dat de engine 54 er al uit was. De deuren gingen dicht en daar stonden we dan.
Ja dat is het risico hier in NY. Even een blokje om om te kijken of we ze ergens zien staan maar dat was niet het geval. Dan maar even wachten en kijken of we het FDNY memorialplace kunnen vinden, we lopen de hoek om en daar was het al. Wat is Google Earth toch makkelijk als je van te voren alles al hebt bekeken en je kan het in werkelijkheid ook kunt plaatsen. Even lekker in de schaduw en in de wind want ik zweette me gek. Na tien minuten kwam er een andere truck, Engine 76 de kazerne bemannen (klinkt als kazernebezetting bij ons). Ik ging naar de chief en stelde me voor en raakte aan de praat met een jonge brandweerman die net terug was uit Aruba (huwelijksreis). Na een half uurtje kwam batalion 9 terug en gaf ik de email die ik van Rob T. had gehad aan de chief. Hij verontschuldigde zich een beetje want hij was een invaller omdat de eigenlijke chief ziek was. Hij wist wel dat er iemand zou komen maar wist niet het fijne ervan. De bevelvoerder van de 54 kwam naar me toe en zei dat ik overal foto' s mocht maken en overal alles mocht bekijken.
Ik overhandigde eerst het beeldje en de herdenkingsplaat en hij was zeer vereert en voelde zich een beetje opgelaten. Al begeep ik dat op dat moment niet helemaal maar het werd me later duidelijk maar dat leg ik later wel uit omdat dit erg moeilijk is op te schrijven. Het beeldje werd op de desk gezet van de chief die ziek was en het herinneringsplaatje zou worden opgehangen in de TV kamer. De TV kamer in Amerika is een plek waar ze ontzettend veel zitten dus een goede plek voor ons plaatje.
Om een heel lang verhaal kort te maken, we hebben er 2,5 uur gezeten en in die tijd zijn ze naar vijf verschillende oproepen geweest. Batalion 9 heeft gemiddeld 3000 (drieduizend) oproepen per jaar. Ik heb de mannen zelf dus niet veel kunnen spreken.
Wie we wel de gehele tijd hebben kunnen spreken waren twee mannen die gepensioneerd zijn maar nu de kazernes langs gaan om met de mensen te spreken die 9-11 hebben meegemaakt. Het waren een soort psychiaters die ons ontzettend veel hebben verteld en ik kreeg regelmatig kippenvel en zelfs een keer een brok in me strot. De dingen die we gehoort hebben vertel ik wel in levende lijve want dat kan ik niet op papier zetten.
Toen bleek dat batalion 9 nog wel even weg zou blijven vroeg de oud brandweerman of hij ons bij een ander firestation kon afzetten. Hier zijden wij geen nee tegen en zo belande we bij de kazerne van Rescue 1. Dit is een groep mensen die rijden in een "flying toolbox" (HV) zoals ze dat zelf noemen. Zij zijn de mensen die zich hebben gespecialiseerd in allerlei taken waar de normale brandweerman stopt zoals o.a. duiken, stutten en schoren, lijken bergen en ingesloten brandweermensen bevrijden. Hier hebben we nog een uurtje rondgehangen en het voertuig bekekenen.
Zo even genoeg brandweer en terug naar het hotel, even lekker zwemmen, eten en een lekkere borrel drinken. Het door ons geplande ritje naar Washington gaat niet door want we hebben tijd tekort. We zijn hier nog niet uitgekeken. Morgen gaan we varen en als we tijd hebben naar Central Park.
De volledige verhalen komen wel als we thuis zijn.
Even samengevat; een fantastische dag die meer heeft gebracht dan waar ik op gehoopt had. Rob T. bedankt en je shirt hebben we. En even dit: New Yorkers zijn fantastische mensen.
Zo ik heb weer genoeg geschreven en zie jullie snel.
Ruud en Joke.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten